Ο Χρόνος ασταμάτητα, βαδίζει μες το σύμπαν. Κι ο Χώρος επεκτείνεται, αδιάκοπα στο επέκεινα. ... Πως έτυχε και βρίσκονται, κι αρμονικά υπάρχουν, δεν είναι ανεξήγητο, διότι Ο Θεός, Υπάρχει. ... Έτσι κι εγώ αναπαύομαι δίχως αμφιβολίες, πως ο Θεός τριγύρω μας, για όλους μας φροντίζει. ... Η Πίστη μου φορτίζεται, από την προσευχή μου. Η Ελπίδα μου φωτίζεται, απ' όσα μου χαρίζονται, ως Μέριμνα Κυρίου. Μερίζω την Αγάπη Του. Ιωάννης Γ Μιχαηλίδης Ιανουάριος 2017

Ήρθε που λέτε ο 'Ηριδανός' το μήνυμα να φέρει. Η 'Αγάπη' πάντα θα νικά κι ο 'Θάνατος' γνωρίζει, πως δεν μπορεί να κυβερνά αυτούς που αγαπούνε. Από την Γη στον Ουρανό μια κλίμακα ανεβαίνει, στερεωμένη με στοργή, μ' αγάπη φωτισμένη. Δεξιά, Ζερβά είναι Άγγελοι που όλοι κρατούν λαμπάδες.  Της Καλοσύνης, της Γλυκολαλιάς,  της Ελπίδας, της Παρηγοριάς,  της Αγκαλιάς και της Αγάπης.  Μια Πύλη, 'φλόγα της δροσιάς', με Ανθή να γράφουν «Πίστη»,  προσμένει τους κατέχοντες το φίλτρο της «Αγάπης». Κι όποιος περάσει, πέρασε, μόνο ο Θεός γνωρίζει. Εσύ να μάθεις ν' αγαπάς και να ζητάς την πίστη. Να θέλεις λίγο είναι αρκετό, και να έχεις καλά στο νου σου,  τα αλλά είναι του Θεού που είναι, Η Πηγή Αγάπης. Κι έφυγε ο 'Ηριδανός' και ίσως να έρθει πάλι,  το τι θα γίνει είναι άσχετο, προέχει η Αγάπη. Έλεος Κύριε, Έλεος.  

Σημερα ειναι Κυριακη, χαρα και ευλογια,  ημερα της ξεκουρασης  και της οικογενειας. <> Στρωνουμε γευμα γιορτινο,  κι ας ειναι λιγο φτωχικο, η Αγαπη περισευει,  αρκει ενα χαμογελο  την ζεστασια να φερει. <> Η συναξη του γευματος,  μας δινει ευκαιρια,  να κανουμε απολογισμο,  τα λαθη μας να δουμε  κι αφου τα διορθωσουμε,  το μελλον συζητουμε.  <> Παππουδες, Γονεις,  Παιδια κι Εγγονια  πρεπει να αποφασισουν,  πως θα πορευονται σωστα  και τιμια να ζησουν.  <>

Όταν πιάνω το μολύβι και να γράψω επιχειρώ, δεν γνωρίζω τι συμβαίνει, πάντως γράφω στην αράδα κι όπου θα με βγάλει ο δρόμος, της γραφίδας ο ειρμός. Φέρνω στο μυαλό τους Φίλους και με πίστη σ' ότι κάνω, εύχομαι προς τον Θεό. Κύριε μου, Δέσποτα μου, Άγιο Πνεύμα, φώτιζε μου. Τις σωστές ευχές να δώσω, για τους Φίλους, για τα Αδέλφια, για τους Συγγενείς και για όσους, έτυχε να συναντήσω. Όλοι έχουμε ανάγκη, Της Δικής Σου προστασίας. Όλοι θέλουμε Υγεία, Δύναμη, Χαρά κι Ελπίδα.

Πως είναι τάχατες να ζεις και να 'χεις τόσους φίλους, κι όταν σιωπήσεις για καλό -κάποιοι φυλλορροούν, κι όταν μιλάς κι εκφράζεσαι -κάποιοι παρεξηγούν. Μα οι φίλοι είναι εικονικοί, κανείς δεν σε γνωρίζει, αυτοί για αυτούς, είναι οι άρχοντες, κι εσύ απολειφάδι. Είσαι κατηγορούμενος, για όσους μόνο δικάζουν. Είσαι ένα λάθος στη γραφή, στους λόγους και τις πράξεις. Είσαι το θύμα της στιγμής, λίγο να ξεθυμάνουν. Στερέωμα μου ο Ουρανός και Χάδι μου κι Ελπίδα. Δε σε προδίδει ο Θεός, οι Άγιοι και η Παναγία. Μπορεί να είναι η προσευχή, τραγούδι στο μυαλό μας; Για τον Θεό κι ο στεναγμός, "σαΐτα" λογίζεται, ως προσευχή, κι αυτός ως πολυέλεος, για όλους εμάς φροντίζει. <ΙόΦ> 2017